Mgła składa się z miniaturowych kropelek wody, które są na tyle lekkie, że zamiast spadać, unoszą się w powietrzu. Gdybyśmy podzielili milimetr na tysiąc części, to miałyby one średnicę zaledwie 10-15 takich części.

Promienie słoneczne załamują się na nich sprawiając, że krajobrazy są niewyraźne, jakby ktoś wylał mleko. Mgła niczym nie różni się od zwyczajnych chmur, poza tym, że dotyka powierzchni ziemi. Gdy widoczność jest ograniczona poniżej 1 km, to wówczas mówimy o mgle, zaś gdy powyżej, o zamgleniu.

Najbardziej malownicze są mgły radiacyjne, które powstają w pogodne poranki, po chłodnych nocach. Ciepłe powietrze promieniuje, a chłodne spływa i gromadzi się w zagłębieniach terenu, gdzie pojawia się mgła.

Najbardziej dokuczliwe i paraliżujące są mgły adwekcyjne, gdy chłodne powietrze zastępowane jest ciepłą masą. Potrafią się one utrzymywać przez cały dzień i przy tym ograniczać widoczność nawet poniżej 100 metrów.

W Polsce mgły najczęściej występują nad zbiornikami i ciekami wodnymi, wśród gęstych lasów i w górach. W Chojnicach mgła wisi średnio przez 61 dni rocznie. Zdarzyło się, że nie ustępowała przez 72 godziny. Jeszcze częściej mglisto jest na szczytach górskich. Niczego nie widać nawet przez ponad 300 dni w roku.