Skala Celsjusza została opracowana przez szwedzkiego astronoma Andersa Celsjusza w 1742 roku. Jego oryginalna propozycja była jednak odwrotna do używanej współcześnie. Dlaczego?

Zero stopni odpowiadało punktowi wrzenia wody przy standardowym ciśnieniu atmosferycznym. Z kolei 100 stopni oznaczało punkt zamarzania wody. Taki układ może wydawać się dziś nieintuicyjny, ponieważ kojarzymy wyższe wartości temperatury z cieplejszym środowiskiem.

Jednak w czasach Celsjusza nie istniał jeszcze ujednolicony standard pomiaru temperatury, a różne skale (np. Fahrenheita czy Réaumura) rywalizowały o popularność. Celsjusz oparł swoją skalę na łatwo mierzalnych punktach odniesienia, fazach zmiany stanu wody, co było przełomem w precyzyjnym określaniu temperatury.

Po śmierci Celsjusza w 1744 roku jego skala została zmodyfikowana. W 1745 roku szwedzki przyrodnik Carl Linnaeus oraz inni naukowcy, m.in. Jean-Pierre Christin, niezależnie zaproponowali odwrócenie skali, aby była bardziej intuicyjna. I taka jest do dziś.