Europa doświadczyła wyjątkowo zimnego stycznia. Ze średnią temperaturą minus 2,34 stopnia był to najzimniejszy styczeń od 2010 roku. Nie tylko Europa Środkowa zmagała się ze srogą zimą. Mroźna i śnieżna pogoda spowodowała poważne problemy również w zachodnich, południowych i wschodnich regionach kontynentu.

Ulewne deszcze i powodzie dały się we znaki we Włoszech, na Bałkanach Zachodnich, w Wielkiej Brytanii i na Półwyspie Iberyjskim.

Przyczyną chłodu była blokada cyrkulacji strefowej. Silny układ wysokiego ciśnienia stacjonujący nad północną i północno-wschodnią Europą wielokrotnie kierował zimne powietrze kontynentalne na zachód, podczas, gdy łagodne powietrze znad Atlantyku ledwo się przedostawało. Osłabiony wir polarny dodatkowo ułatwił spływy arktycznych mas.

Jednak w skali globalnej sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Pomimo chłodu w niektórych częściach półkuli północnej, styczeń 2026 roku był piątym najcieplejszym miesiącem na świecie od rozpoczęcia pomiarów.

Wynikało to głównie z faktu, że Arktyka była w tym samym czasie cieplejsza niż przeciętnie. To z kolei wpisuje się w ogólny obraz: podczas gdy zimne powietrze napływało do Europy, to w Arktyce zalegały łagodniejsze masy powietrza.

Takie wzorce często występują, gdy wir polarny zostaje zaburzony. W związku z tym zasięg lodu morskiego był również znacznie poniżej średniej. Do tego doszły fale upałów na półkuli południowej, które podniosły globalne temperatury.