Mieszkańcy południowej części Argentyny i Chile byli świadkami bardzo rzadkiego fenomenu astronomicznego. Słońce przybrało kształt obrączki.

W obu Amerykach, na Pacyfiku i Antarktydzie było widoczne zaćmienie Słońca. Na większym obszarze miało ono postać zaćmienia częściowego, ponieważ Księżyc zdołał przysłonić tylko część słonecznej tarczy.

Jednak w wąskim pasie od środkowego Pacyfiku przez południowe krańce Ameryki Południowej aż po południowy Atlantyk zaobserwowano zaćmienie obrączkowe. Ze względu na to, że Księżyc znajdował się dalej od Ziemi niż zwykle, to na niebie jego tarcza była nieco mniejsza od słonecznej.

Zaćmieniu nie uległa więc najbardziej zewnętrzna część słonecznej tarczy. W momencie maksymalnej fazy zjawiska, Słońce zaczęło wyglądać jak wielka świetlista obrączka, od której zaćmienie tego typu zaczerpnęło swoją nazwę.