W Polsce najsilniejsze wiatry występują w dwóch regionach. Pierwszym jest wybrzeże Bałtyku, a drugim tereny górzyste. Dlaczego?

W górach im wyżej, tym wiatr wieje silniej. Powyżej wysokości 1600 metrów wiatr może osiągać powyżej 150 km/h. Halny, będący wiatrem fenowym, powstaje, gdy masy powietrza przechodzą przez grzbiety górskie, przyspieszając po zawietrznej stronie.

Te wiatry są charakterystyczne dla południowej Polski, zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym, i mogą powodować znaczne szkody, takie jak powalanie drzew czy uszkodzenia infrastruktury.

Drugim obszarem, gdzie wiatry bywają bardzo silne, jest wybrzeże Bałtyku, szczególnie w okresie jesieni i zimy. Na Pomorzu, zwłaszcza w rejonach takich jak Półwysep Helski, Ustka czy Łeba, wieją silne wiatry sztormowe, związane z niżami barycznymi nad Morzem Bałtyckim.

Prędkości wiatru podczas sztormów mogą przekraczać 100 km/h, a w skrajnych przypadkach nawet 120 km/h. Te wiatry są szczególnie intensywne w okresie od października do marca, gdy cyrkulacja atmosferyczna jest najbardziej dynamiczna.