W Libii, gdzie przed tygodniem cyklon Daniel przyniósł gigantyczne ulewy, które doprowadziły do powodzi, doliczono się już 11 tysięcy zabitych, jednak nadal drugie tyle jest zaginionych. Na gruzowiskach i zwałach błota wciąż trwają akcje poszukiwawcze.

Co najmniej 35 tysięcy ludzi straciło dach nad głową. Wraz z ich migracją rośnie ryzyko kontaktu z minami lądowymi i amunicją pozostałą w ziemi po latach wojny domowej, które powódź przeniosła na inne obszary.

W pobliżu najbardziej dotkniętego miasta Darna pękły dwie tamy, a całe dzielnice zostały zmyte do morza. Do czasu katastrofy w mieście portowym mieszkało około 100 tysięcy osób. To oznacza, że zginął przynajmniej co piąty mieszkaniec, całe rodziny.

W Maroku, które od Libii oddzielone jest Algierią, trwa tymczasem przeczesywanie rumowisk po najbardziej zabójczym trzęsieniu ziemi od 1960 roku. Zginęło blisko 3 tysiące osób, a ponad 5,5 tysiąca zostało rannych.

Uszkodzeniu lub zniszczeniu uległo ponad 50 tysięcy domów. Wiele wiosek w górach Atlasu Wysokiego zostało całkowicie zburzonych. Odbudowa może potrwać całymi latami. W Marakeszu runęło wiele zabytkowych budowli.

Niesienie pomocy poszkodowanym na odległych terenach utrudniane jest przez fatalny stan infrastruktury, w tym linii kolejowych i dróg. Szpitale są przepełnione, mają kiepskie wyposażenie i brakuje personelu.