Gigantyczne pożary trawiące busz w Australii wywołały reakcje chemiczne w stratosferze, które przyczyniły się do zniszczenia warstwy ozonowej, chroniącej Ziemię przed rakotwórczym promieniowaniem ultrafioletowym.

Na przełomie 2019 i 2020 roku pożary pochłonęły prawie 340 tysięcy kilometrów kwadratowych obszarów zielonych, obracając w zgliszcza przeszło 6 tysięcy zabudowań. W tym samym czasie naukowcy zaobserwowali gwałtowny spadek stratosferycznego dwutlenku azotu.

To jedna z pierwszych oznak degradacji warstwy ozonowej. Im więcej dymu pochodzącego z pożarów, tym głębszy spadek stężenia dwutlenku azotu. Badacze są zdania, że na skutek wycofania gazów niszczących ozon, w ciągu ostatnich 10 lat odzyskaliśmy ok. 1 procenta tego gazu.

Jednak z powodu ocieplania się klimatu, pożary lasów zdarzające się coraz częściej i na coraz większą skalę, odwracają ten proces. Dziura ozonowa może ponownie się zacząć powiększać i tym razem trudno będzie to zatrzymać.

Tymczasem warstwa ozonowa chroni nas przed groźnym wpływem promieniowania ultrafioletowego, które przy dużej ekspozycji może nie tylko wywoływać poważne choroby skóry, ale też niszczyć strukturę DNA. Bez ozonu atmosferycznego życie na Ziemi nie mogłoby istnieć.