Na początku piętnastego wieku Wikingowie nagle opuścili swoją największą osadę na Grenlandii, gdzie przez 500 lat wypasali bydło. Dotychczas sądzono, że z powodu ochłodzenia klimatu, ale przyczyna była zupełnie inna.

Naukowcy byli przekonani, że osadników z wybrzeży lodowej wyspy wygnał spadek średnich temperatur, który określany jest mianem Małej Epoki Lodowej. Panowała ona w tej części świata mniej więcej od 1300 do 1850 roku i była skutkiem znacznego spadku aktywności słonecznej.

Osada Wschodnia założona w 985 roku w wyniku wykarczowania krzewów i posiania trawy dla zwierząt hodowlanych, zniknęła jednak z powodu innego zjawiska, a mianowicie suszy. O tyle, o ile nordyccy pasterze radzili sobie z surowymi zimami i chłodnymi latami, to jednak z brakiem opadów już nie.

Badacze wskazali na suszę po zebraniu próbek osadów z pobliskiego jeziora i powłoki na liściach roślin. Wywnioskowali z nich, że susza mogła m.in. ograniczyć rozrost trawy, która była kluczowym źródłem pożywienia dla zwierząt gospodarskich do przetrwania mroźnych, ciężkich zim.